Auteursarchief: Renske

Troubleshooting the Dremel3D20 for absolute beginners

En toen hadden we een 3D printer. Drie weken voor Tweakers deze vergelijking maakte, waar de Dremel3D20 niet al te best uitkwam. Eerlijk gezegd herkennen we een aantal van de genoemde punten. Terugbrengen doen we niet, want we betaalden er ook maar de helft voor. En voor dat bedrag hebben we zeker waar voor ons geld.

Maar goed, het gaat allemaal nog niet perfect. Dat heeft weinig met de door Tweakers aangehaalde punten te maken, wel met mijn eigen leek-status op het gebied van 3D ontwerpen en printen trouwens. Want behalve een incidenteel wat meubels verplaatsen in Google Sketchup, had ik geen ervaring met 3D software. Eerst maar eens wat door andere mensen ontworpen 3D-modellen geprobeerd te printen. Zelf ontwerpen was de volgende stap, en toen ik met het verfijnen van wat ontwerpjes begon, liep ik inderdaad tegen wat beperkingen aan. Zoals eerder vermeld, voornamelijk mijn eigen. Waarvan ik overigens verwacht dat ze niet uniek zijn voor deze printer. Dus hier de eerste issues waar ik tegenaan liep. Met oplossingen.

Waar vind ik kant en klare bestanden om te printen?

Een bestand dat eindigt op .stl kan door vrijwel alle 3D printersoftware – bijgeleverd bij je printer – worden ingelezen en omgezet tot een printbestand voor jouw printer. Online worden ongelooflijk veel van deze bestanden gedeeld. All3DP zet een aantal databases waar modellen worden gedeeld voor je op een rij. Let op: overhangende delen hebben soms ondersteuning nodig, in de lucht printen, gaat namelijk niet. Iedere volgende laag moet op het printbed of een laag eronder komen. Deze ondersteuning moet je meestal zelf nog aanbrengen. Dit is vrij eenvoudig. Zie hieronder.

Hoe ondersteun ik overhangende delen?

Via de Dremel website kun je PrintStudio downloaden. Met deze branded versie van Autodesk kun je overhangende delen met een klik op de knop automatisch of – als je wilt – handmatig ondersteuning geven. Deze ondersteuning verwijder je na het printen door ze van je model af te breken. Een pincetje, (knijp)tang en setjes met kleine vijltjes is geen overbodige luxe.

Het filament blijft aan de printkop zitten/ mijn (rechte) ontwerp wordt scheef aflopend geprint

Waarschijnlijk moet je de printplaat (via het menu op de printer tool>level) opnieuw lijnen. Als het goed is heb je hiervoor een dun kaartje bij je printer geleverd gekregen. Het programma loodst je door de stappen: Op drie punten staat de printer stil en probeer je het kaartje tussen de printkop en de plaat te passen. Hij moet er precies makkelijk onderdoor kunnen glijden. Is er extra ruimte tussen kaart en kop, dan moet je het plaatje met de draaiknoppen onder het plaatje omhoog draaien, gaat het schuiven stroef, draai dan het plaatje op dit punt iets omlaag.

Als je printkop er nu nog steeds uitziet als Bob Ross, kan het zijn dat een deel van je printbestand ‘in de lucht’ wordt geprint. Bijvoorbeeld omdat het – ten opzichte van – andere delen hoger is uitgelijnd op de z-as, of te ver overhangt (zie hierboven).

Als je de oplossing niet in bovenstaande twee punten vindt, kan het ook nog zijn dat je printer niet stabiel of recht genoeg staat. Zet hem op een stevig bureau of anders gewoon op de grond.

De eerste laag blijft niet plakken

Je kunt je printer uitbreiden (non-dremel), zodat deze een verwarmd printbed heeft. Of speciaal folie kopen, om erop te plakken. Of met schilderstape. Maar verreweg het goedkoopst, simpelst en absoluut effectief bleek hier: lijmstift. Pritt, of die van de action. Printbed (met daarop de standaard Dremel folie die bij de printer geleverd werd) even schoonmaken met een doekje met water, afdrogen, pritten, printen, print verwijderen. Herhaal. Helpt ook tegen kromtrekken.

Disclaimer: Het plakt érg goed en ik ben natuurlijk niet verantwoordelijk voor losgetrokken folie van de printplaat, gebarsten printjes of andere schade ontstaan door het pritten van je plaat. Door er iets duns onder te steken, zoals oude bonuskaart, of liefst iets van nog net iets dunner/ flexibeler plastic kun je je creatie voorzichtig loswrikken. Met wat geduld schadevrij. 😉

Alles ziet er goed uit, maar de standaard bijgeleverde software blijft hangen op het maken van het printbestand.

De reden hiervan, is divers. Soms geeft hij tijdens het laden al de melding dat niet alle oppervlakten gesloten zijn. Soms blijft hij, wanneer je de standaard bijgeleverde software gebruikt, echter pas hangen op het maken van het printbestand in de stap ‘build’. Via de Dremel website heb ik PrintStudio gedownload (je moet eerst een account aanmaken), een branded versie van Autodesk. In PrintStudio is het mogelijk het bouwproces stap voor stap uit te voeren, soms lukt het op deze manier wel. In de stap repair kunnen open oppervlakten soms gesloten worden. In de stap preview worden de lagen opgebouwd, wanneer dit met de originele software niet lukt, lukt het in PrintStudio meestal wel.

Alles gaat perfect, maar hij print niet!

Het ontwerp was gelukt en de standaardsoftware klaagde niet tijdens het opbouwen van de printer-file. Maar eenmaal op de printer gebeurde er…niets. Hij sprong gewoon terug naar het hoofdmenu. Wat blijkt? Lange (ik heb het aantal tekens niet meer getest) filenamen, accepteeert de Dremel3D20 niet. De oplossing is dus net zo suf als het probleem: bestand hernoemen en printen maar.

Dat is pech, stukje weg?!

Ook hier, alles leek prima te gaan, hij genereerde een printbestand en printte het zonder foutmeldingen of waarschuwingen. Maar toen ik het resultaat uit de printer haalde, ontbraken er stukjes, waarvan ik zeker wist dat deze wel aanwezig waren op de tekening.

Ik heb het model met de standaardsoftware omgezet naar een printbestand en toen ik goed keek zag ik dat daar inderdaad ook al – ondanks high quality – delen ontbraken. Het bestand aanmaken in PrintStudio leidt hier vaker tot een gewenst resultaat.


 

Printbestand van hetzelfde model, dit keer met PrintStudio, de binnenring wordt nu goed weergegeven.

NB: De tandwielen komen uit een fantastische 3D klok, ontworpen en gedeeld door TheGoofy op Thingiverse.

En met een goed printbestand, is de print meteen veel beter.

 

 

Card error

De Dremel3D20 kan SD kaarten tot 32Gb lezen. Probeer je gegevens van een kaart te laden met een hogere capaciteit, dan geeft de printer de melding ‘card error’, of blijft deze herstarten wanneer je in het printmenu op de printer op ‘build’ drukt.

En onthoud: oefening baart kunst!

Spirograaf, getekend met Blender.

 

This entry was posted in 3D-design, life hacks and tagged by .

3D ontwerpen én printen door kinderen met Doodle3D Transform

Voor onze 7de trouwdag, Valentijnsdag, omdat we tegels bij de Praxis ophaalden en daar een 3D-printer keihard riep dat hij door ons aangeschaft wilde worden, hebben wij er sinds kort een in huis. Nadat de kinderen zichzelf gretig onze eerste probeersels toe-eigenden, volgden al snel door hen zelf bedachte verzoekjes. Of we een Pókemon konden printen, en nog een en ook Sonic the Hedgehog. Nu alléén nog een pegasus-eenhoorn alsjeblieft, om nog voor het project klaar was met printen alweer drie vervolgprojecten te hebben bedacht. Ik moet erbij zeggen: het printen van een gemiddeld model duurt ook wel een uur of tweeënhalf. De tijd om je wensenlijst uit te breiden, is er.

Zelf ontwerpen

Via platforms als MyMiniFactory en SketchFab delen ontwerpers hun creaties. Met enige ervaring is het een kwestie van opzoeken, aanpassen – klinkt simpel, maar kost de eerste keren best nog wat tijd – en uitprinten. Al wachtend fantaseerden de kinderen verder en kwamen daarna steeds vaker met ideeën waarin deze platforms (nog) niet voorzien. Dus stelde ik in een opwelling voor dat onze zoon de door hem gewenste knotsraket en het pijlvliegtuig zelf zou tekenen.

‘Leuk voorgesteld, moeders, maar je begint zelf net met Blender en dat vind jij zelf al behoorlijk ingewikkeld. Alternatieven zijn makkelijker, maar nog steeds niet kindvriendelijk. Hoe ga ik deze half-belofte in hemelsnaam waarmaken?’

In ontwikkeling: Doodle3D Transform

Dat bleek nog best een uitdaging! Na enig zoekwerk naar een simpel 3D tekenprogramma met kindvriendelijke interface, kwam ik tot de conclusie dat er, voor kinderen en beginners die meer interesse in printen dan CAD-software hebben, weinig aanbod is. Gelukkig trok Doodle3D vier jaar geleden dezelfde conclusie en besloot daar iets aan te doen. Zij ontwikkelden de Doodle3D Sketch app , waarin je je naam of lijntekening 3D’ig kan laten printen. Compleet met apparaatje om het ontwerp direct naar de printer te laten sturen. Deze app zag ik vorig jaar bij De Ontdekfabriek en komt aardig in de richting van wat ik zocht.

Momenteel werken zij aan Doodle3D Transform. En hiermee moet het voor iedereen mogeliijk worden écht 3D te ontwerpen, te delen en te printen. En heb je thuis geen printer, dan stuur je je ontwerp vanuit de applicatie direct door naar de printservice.

 

De bètaversie is al zeer bruikbaar

Doodle3D Transform is nog in ontwikkeling en met 25 euro steun je hun initiatief. Je krijgt hiervoor een volledige licentie voor hun toekomstig product en nu al toegang tot de bètaversie.

Omdat mijn ervaring met de gewone Doodle3D Sketch app al positief was en zij ontwikkelen wat ik wel wil hebben, besloot ik mee te doen. Ik kocht via de site een (toekomstige) licentie en ontving direct per mail een code waarmee wij toegang kregen tot Transform bètaversie. Ik was erg benieuwd wat we er al mee zouden kunnen. Zou het simpel genoeg zou zijn voor mijn zoon van zes?

Na het inloggen was ik meteen enthousiast. Mijn zoon trouwens ook en binnen enkele minuten was hij dan ook degene die het eerste ontwerp met deze geweldige app maakte.

De bètaversie is al enorm bruikbaar. Ideaal is dat alles via je browser werkt. Het maakt niet uit of je een laptop, vast werkstation, MacBook, iPad of  ander type tablet hebt: je hoeft niets te installeren en Doodle3D Transform werkt op ieder systeem met browser en een internetverbinding.

Je start door aan de linkerkant van je scherm zelf iets te tekenen of een bestaande (kinder)tekening in te laden. Aan de rechterkant van je scherm verschijnt terwijl je tekent of vlakken uit het plaatje selecteert met de hiervoor bestemde knop (voor mijn zoon de knop begreep, trok hij zijn tekeningen over en dat werkt ook prima), automatisch een driedimensionale lijntekening, waarvan de hoogte veranderd kan worden. Wanneer je de tekening aan de linkerkant inkleurt, ontstaat rechts een dichte vorm en door gebruik te maken van de functies hoogte veranderen, boetseren en draaien creëer je – ook als zesjarige beginner – in een paar minuten al een 3D-ontwerp.

Ben je tevreden over je creatie, dan kun je het in de app opslaan en/ of exporten naar een .stl-bestand. Zo’n bestand kan vervolgens door je 3Dprintersoftware worden ingelezen en uitgeprint. Je kunt het online ook direct vanuit Doodle3D Transform doorsturen naar een printservice, een externe partij die jouw ontwerp voor je print en naar je opstuurt. Zo te zien kan het worden doorgestuurd naar diensten in Nederland, maar ook in België.

Ten slotte kun je je model delen, nu al via SketchFab en er komen nog meer mogelijkheden zoals andere 3D-platforms, Facebook en Twitter aan. Wanneer je echt via de app deelt, deel je je werk overigens in kleur, het eerste model van mijn zoon, de knotsraket, heb ik na het exporteren naar een .stl-bestand vanaf onze pc op SketchFab gezet. Hierdoor ontbreken de oorspronkelijke kleuren.

 

Doodle3D Transform versus CAD-software

Wie beroepsmatig ontwerpt of producten op maat wil printen, heeft CAD-software nodig waarbij het mogelijk is complexe en nauwkeurige aanpassingen te maken en wil ontwerpen meestal zo manipuleren dat ze op het scherm niet meer van een echte film of foto te onderscheiden zijn. 3D-printen is niet altijd het primaire doel. Om het ontwerp geschikt te maken om het in 3D uit te kunnen printen moet daarom over het algemeen aanvullende functionaliteit worden geïnstalleerd die het model als .stl-bestand kan exporteren. Dit alles maakt deze software vaak uitgebreid en ingewikkeld.

De kracht van Doodle3D Transform zit hem in het weglaten van de details die het werken met CAD-software zo complex maken. Juist wel aanwezig is de mogelijkheid tot het creëren van een bestand dat ingelezen kan worden door de software die standaard met je 3D-printer wordt meegeleverd. De knoppen zijn speels vormgegeven en de app denkt met je mee. Bijvoorbeeld door vormen die tegen elkaar aan worden geplaatst, met elkaar te verbinden. Ook één vorm uit een andere snijden, is mogelijk, door één vorm in een andere te plaatsen en daarna weer te verwijderen.

Zoals ik al schreef, is het product nog in ontwikkeling. Dit betekent dat nog niet alle knoppen in het exportmenu werken en je af en toe – voornamelijk wanneer je als volwassene toch gaat experimenteren met complexere vormen – nog wel een foutje tegenkomt (deze meld je als bètagebruiker via de chat bij de ontwikkelaar, zo help je de app verder te optimaliseren). Desalniettemin is het product voor een bètaversie al erg compleet en kan onze zesjarige er prima mee uit de voeten. Ook hij is enthousiast (en laat het nu trots aan al zijn vriendjes zien).

Voor wie gebruiksgemak belangrijker is dan precies op maat, voor wie kinderen hun fantasieën wil laten omzetten in een 3D-model en ongeacht of je zelf thuis een 3D-printer hebt, wordt (is) Doodle3D Transform echt een briljant product.

Disclaimer: Dit is geen advertentie, ik ben een oprecht enthousiaste bètagebruiker. De licentie voor Doodle3D Transform kocht ik op eigen initiatief. Ik word niet betaald om dit te schrijven en heb geen banden met Doodle3D B.V. of één van de andere genoemde bedrijven/ producten.

 

 

 

This entry was posted in 3D-design, reviews and tagged , , by .

Het leven van een jongensbroek

Hoewel wij de kinderen thuis proberen mee te geven dat sekseverschillen niet relevant zijn voor de kleur van de donut die ze op woensdagmiddag bij de bakker uit mogen zoeken, bemerk ik waar het de levensloop van een broek betreft zo nu duidelijke verschillen tussen mijn kinderen. De broek van mijn oudste (een jongen) gaat niet half zo lang mee als die van de jongste (een meisje). Dus ik besloot ik mijn vermoeden eens te toetsen door het uitvoeren van een zeer degelijk onderzoek met n = 2 (verhouding jongen: meisje, 50:50). Alle jongens in de groep waren aan het eind van het onderzoek afgerond 6j6m, de meisjes 4j10m. En samen versleten zij in de afgelopen twee jaar zo’n 25 broeken, waarvan twintig uit de kast van de jongen en vijf uit de kast van het meisje (dat namelijk eigenlijk liever glitterjurken en rokken met 7 lagen tule draagt).

Incidenteel overleefde een broek mijn zoon (want: deze zit niet lekker) en ook mijn dochter knipte ooit een gat in haar broek (want: je zei toch dat dit jouw stofschaar was?), toch is er zeker een trend zichtbaar, die ik samenvatte in de grafiek hieronder.grafiek: het leven van een broek

Gezien bovenstaand beeld, zou het aantal versleten broeken trouwens nog veel hoger moeten liggen. Maar ik maakte gebruik van een welbekende list, hieronder de grafiek met het effect daarvan in rood toegevoegd.

Of het nu een broek van een paar euro of een broek uit die toffe kinderkledingwinkel in het dorp is, het voelt voor mij niet goed een passende en – behalve kapotte knie – prima broek in de container te mikken. Dus repareer ik ze heel ouderwets met een lapje stof of een strijkapplicatie. Van een vrij prijzige broek, tornde ik de achterzak los om als kniestuk te gebruiken. En voor de hippe joggingbroek die ik vandaag repareerde, kopieerde ik het logo achterop om het vervolgens uit (flock- en flexfolie) te snijden en op de knie te strijken (zie afbeelding rechts).

Mocht je het zelf eens willen proberen dan vind je hieronder een lijstje met blogs met ideeën en uitleg:


Onze eigen spijkerbroeken, meestal afgedankt wegens slijtage, leg ik op een stapel om er in de lente zomerjassen voor de kinderen van te maken. Hiernaast één met mouwen en een capuchon van joggingstof (patroon knippie februari/ maart 2016).

Nu moet ik wel bekennen dat dit alles betrekkelijk veel tijd kost. Voor mij is het een hobby, maar was het dat niet, en had ik hier niet de materialen en machines, dan zouden die broeken – ongewild – toch in de container belanden. En daarom bedacht ik me: Hoe fantastisch zou het zijn als merken die in willen zetten op duurzaamheid en milieu, dat nu eens niet alleen roepen op hun overvloed aan aangehechte labels, maar in plaats daarvan een opstrijkbaar kniereparatiestukje in het zakje bij de reserveknoop zouden gaan stoppen?

Hoe gaat dat bij jullie? Knieën met gaten of blijven de broeken van jouw kinderen heel tot ze eruit gegroeid zijn? Heb je de tijd en spullen om ze te repareren? En doe je dat, of komt het er niet van? Zou een bijgeleverd kniereparatiestuk iets voor jou zijn? Misschien ken je een merk dat het al doet. Ik lees het graag!

This entry was posted in life hacks, naald & draad and tagged , , , by .

Knorrig

Eigenlijk ben ik nog een beetje knorrig. Iets met verkiezingen en juist in die periode gebrek aan aandacht vanuit de journalistiek voor de onderwerpen robotisering, dataprivacy en digitale vaardigheden in het onderwijs. Het kan ook zijn dat ik dat alleen maar denk, ik heb dit vermoeden niet aan de werkelijkheid getoetst. Het helpt niet dat de partij waar ik voor stemde, die deze onderwerpen en alle implicaties daaromheen hoog op de agenda heeft staan, de PiratenPartij, geen zetel won.

Ik realiseer me trouwens, dat ik dit schrijf voor een klein publiek. De kans dat de lezer stemde op de PiratenPartij, terwijl slechts 0,3 procent van de stemmers dat deed is, statistisch gezien, gering. Voor de lezer die wel op deze partij stemde, voelt het mogelijk als zout in de wond (sorry). En wanneer de lezer er niet op stemde, zou zij kunnen denken dat ik haar dat kwalijk neem of zelfs wil overhalen dat in het vervolg wel te doen (nee). En daarbij, niemand zit te wachten op een knorrig artikel (wie het niet uitleest, mag trouwens ook niet zeggen dat het een zuur bericht is).

Geen complot

In de week na de verkiezingen leek het aantal ICT-gerelateerde nieuwsberichten in de media toe te nemen. Ik ben geen complotdenker. Nieuws is nieuws en komt wanneer het komt. Net als later trouwens. Het is alleen zo jammer dat precies in de week na de verkiezingsperiode veel over later werd geschreven (vond ik). Dat gevreesde later met robots (niet vluchtelingen) die banen innemen en internetproviders die je data willen verkopen, bleek ongeveer nu. Het is ook jammer dat later wel genoemd wordt in programma’s, maar weinig prioriteit heeft (hopelijk nu had) bij de partijen die nu een zetel hebben gekregen in de Tweede Kamer.

Het heeft weinig zin – en nogmaals: ik geloof niet dat het een complot is – maar toch vraag ik me af of de PiratenPartij de kiesdrempel wel had gehaald, wanneer de verkiezingen en de plaatsing van deze berichten in een andere volgorde hadden plaatsgevonden. Eén zetel. Niet om te regeren. Niet om de kont tegen de krib te gooien. Maar om ervoor te zorgen dat wetgeving en beleid de ontwikkeling van het internet (of things), communicatietechnologie en robotisering bij kunnen en zullen benen.

Expertise

Ik denk dat expertise op deze vlakken nodig is, juist nu. En ik denk ook dat deze expertise de afgelopen kabinetsperiode ernstig ontbrak. Niets tegen de man op zich, maar wanneer je Ton Elias –  ‘ze zeiden dat ze van Microsoft waren, hoe bedoelt u, phishing?’ en ‘wat een IP-adres is, heb ik zo niet paraat‘ – naar voren moest schuiven als expert, was het op het gebied van ICT-kennis in de regering blijkbaar toch wel armoe troef.

Interne partijpolitiek

Het is mijn inziens een gemiste kans, dat de PiratenPartij met kennis op dit vlak, voorafgaand aan de verkiezingen geen podium bij de grote media heeft gekregen en bovendien geen zetel in de Tweede Kamer krijgt. En toch ook weer niet. Want ook dat is democratie. Er is gekozen. Dus hier gaan we het mee doen. Dat hoop ik tenminste wel. Mislukte formaties en herverkiezingen maken een land besturen ook niet gemakkelijker.

In een Twitterberichtreeks over de verkiezingen, zei iemand tegen mij: ‘Volgens mij zou de Nederlandse democratie er mee geholpen zijn als we wat meer waarde hechtten aan interne partijpolitiek’. Het ging over iets anders (aantal vrouwen in de Tweede Kamer), maar ik hoorde – niet toevallig, omdat hij me daar ook ooit in andere bewoordingen op wees – het volgende: iedere issue wordt tegenwoordig samengevat en uitgebouwd in een losse partij, maar wanneer je punt zo legitiem is, moet je voor zo’n standpunt – uitgaande van een democratisch opererende partij – ook binnen een bestaande partij medestanders kunnen vinden. Om het vervolgens onderdeel van het regeringsbeleid te maken, in plaats van uit een partij te stappen en/ of voor jezelf te beginnen. Mogelijk haal ik deze quote alleen aan omdat ik het wil denken, of wilde horen, of schrijf ik het vooral omdat ik mijn bericht toch graag positief wil eindigen en dat hiermee kan.

Want hoewel de PiratenPartij de kiesdrempel niet haalde, groeide D66 van 12 naar 19 zetels, en daarmee werd ook Kees Verhoeven, IT-politicus van 2016 gekozen. We moeten en ik wil dus het vertrouwen hebben dat Kees Verhoeven (D66) zich aangesproken voelt en – wanneer nodig – de microfoon pakt om op te komen voor de burger in deze snel verder automatiserende maatschappij. Go Kees enzo, laat mijn knorrigheid geheel overdreven en onterecht zijn. Tot slot hier trouwens nog wat nuance voor wat betreft knorrigheid in het algemeen en hieronder een interessante TedTalk van Glenn Greenwald: ‘Why Privacy Matters’.

 

 

This entry was posted in politiek, privacy and tagged , by .

Pauw en Jinek: De verkiezingen – deel 2

Gisteren analyseerde ik de eerste tien afleveringen van Pauw en Jinek: De verkiezingen. De eindconclusie luidde dat het voor hen nog een grote uitdaging zou worden, hun verkiezingsbelofte na te komen, namelijk om met alle politici te praten. Omdat ik de beroerdste niet ben, versimpelde ik hun belofte voor het gemak naar ‘alle partijen die zich verkiesbaar hebben gesteld’. Ik concludeerde dat het een uitdaging ging worden om – met slechts vier uitzendingen te gaan – deze belofte waar te maken. Op dat moment bleek uit mijn – incorrecte, lees verder! – resultaat, dat de kijker slechts kennis had gemaakt met de helft van de partijen.

Onvolledig

Hoewel gisteren de nog niet eerder aanwezige ChristenUnie en Forum voor Democratie aanschoven, bleek ik zelf maar liefst vier partijen niet meegenomen te hebben in de telling. Dat ze zelden in de media worden genoemd en gemakkelijk worden vergeten, is natuurlijk geen enkel excuus. Dat de NPO, de gemiddelde krant, kieshulpen en peilingsites partijen vergeten, betekent niet het op deze manier beïnvloeden van stemgedrag de trend moet gaan worden. Integendeel. Bij deze dus mijn oprechte excuses en, want – gratis tip voor politici én programmmamakers – als het je oprecht spijt, verbeter je je fouten. Bij dezen dus ook een gecorrigeerde grafiek.

Het resultaat, aangevuld met de gasten van gisteravond en de ontbrekende vier partijen, is helaas even bedroevend. Maar, Jeroen en Eva, ik houd hoop. Jullie vragen zelf regelmatig vol verwachting aan jullie gasten wat ze nog voor ons in petto hebben deze campagne. Ik ga er dus ook gewoon vanuit dat jullie nog een paar verrassingen voor ons uit jullie hoge hoed zullen toveren! Alle partijen belicht. Een eerlijk beeld voor de Nederlandse kiezer. Het kan nog!

This entry was posted in politiek and tagged by .

Pauw en Jinek: De verkiezingen – deel 1

Met het oog op de verkiezingen volg ik met spanning de actualiteitenprogramma’s, debatten en talkshows in de hoop dat dé politicus dé move zal maken die mij zal overtuigen op haar of zijn partij te stemmen. En dat betekent dus ook dat ik sinds 27 februari dagelijks om 22:55 klaar zit voor een nieuwe aflevering van Pauw en Jinek.

Dit koste mijn rationele ik overigens wat overtuigingskracht. Want hoewel ik Jinek heimelijk aanbid, weiger ik sinds 17 november 2016 nog naar Pauw te kijken. En wel hierom, waarover ook wellicht later meer.

Verkiezingsbelofte

Na bijna twee weken ‘Pauw en Jinek: De verkiezingen’, kom ik helaas tot de conclusie dat waar zij zelf hun gasten bevragen over hun verkiezingsbeloften, het hen tot op heden niet lukt die van henzelf na te komen. Zij schrijven over hun talkshow:

Eva Jinek en Jeroen Pauw praten met alle politici, politiek commentatoren, prominenten en de belangrijkste gasten uit het nieuws over de komende verkiezingsstrijd. (bron: NPO)

De praktijk

Een beetje mediaverslaafd ben ik wel. En dus kijk ik Pauw en Jinek met mijn telefoon in de hand. En dan blijkt dat het niet alleen mij is opgevallen, dat Pauw en Jinek ons meenemen in hun eigen informatiebubbel. Door partijen uit te nodigen die ofwel volledig binnen hun eigen plaatje van acceptabele volksvertegenwoordiging passen, ofwel zover van de gemiddelde Nederlander kijker afstaan, dat ze het zichzelf toestaan de gast (Jan Roos, VNL, uitzending van 28 februari 2017) volledig met de grond gelijk te maken. Ook van voorafgaand aan de uitzending vast een beetje stoken, zijn Pauw en Jinek niet vies. Gert-Jan Segers die voor vanavond 10 maart op de planning staat wordt aangekondigd met de tekst ‘Gert-Jan Segers van de ChristenUnie heeft stevige kritiek op de islam’. Zelf geeft Dhr. Segers aan op een uitnodiging met geheel andere inhoud te zijn ingegaan:

U begrijpt, ik ben benieuwd waar het gesprek vanavond aan tafel over zal gaan.

Alle politici

Over vorm kunnen we natuurlijk twisten en daarom besloot ik hun belofte eens te toetsen op inhoud. En zo kwam het dat ik vanmiddag eens heb bekeken wie Pauw en Jinek tot nu toe hebben uitgenodigd. En dan valt het toch op dat zij slechts de helft van de partijen aan hun tafel hebben gehad*. Uiteraard zullen enkele partijen hun uitnodiging vriendelijk afslaan. We weten inmiddels dat de PVV en Niet Stemmers totaal geen interesse hebben aan te schuiven om toegeschreeuwd te worden door Jeroen en Eva danwel de voor de gelegenheid uitgenodigde ‘boze burger’. Maar bijvoorbeeld de Piratenpartij en Burger Beweging staan te springen om hun verhaal te doen.

In ieder geval, rest de conclusie: Misschien is mijn stelling, dat zij hun belofte niet na zijn gekomen, drie uitzendingen voor de verkiezingen te stellig. Maar ik durf op zijn minst te beweren dat het voor hen een grote uitdaging wordt, niet de eersten te zijn, die hun verkiezingsbeloften 2017, verbreken.

This entry was posted in politiek and tagged by .

Geer en Goor

Sommige dagen zijn gewoon leuker dan anderen. Afgelopen zaterdag bijvoorbeeld, toen ik na gedegen vooronderzoek zonder gêne niet alleen de felbegeerde robotstofzuiger (de Neato Signature Pro XV), maar ook de iRobot 380 dweilrobot (zelfde makers als van de Roomba) bestelde.

En omdat sommige dagen leuker zijn dan andere, werd de zondag nog beter. Beide apparaten werden stipt 12:00 bezorgd. Zondag? Ja echt. Zaterdag voor 23:59 besteld en op voorraad? Dan bezorgt coolblue.nl op zondag. Dat is overigens enthousiasme, geen reclame. Ik heb – vooralsnog – geen aandelen Coolblue.

‘Er zijn mensen die hun apparaten een naam geven’, zei de man. Ik probeerde niet te gniffelen beet op mijn tong. Mannen ja, die geven hun apparaten een naam (pun intented). Wat ik van Dora the Explorer vond? En misschien konden we haar dan – je werkt beiden in de IT of niet – met wat herprogrammeren finetunen om na afloop ‘Yes, we did it!’, te zingen. Bij mij rees enige irritatie, die ik snel de kop indrukte met een steevast besluit. Na 8,5 jaar waarin de man wellicht een tiental keren de stofzuiger bediende, zou de robot mán zijn.

Uiteindelijk is dat bijna gelukt. Via een niet te serieus gesprek over natte dweilen en zuigen, werd het Joling & Gordon. Geer & Goor over de vloer. Dus, kom op beste heren. Niet lullen maar poetsen!

 

 

 

 

 

 

This entry was posted in life hacks, reviews and tagged by .